Γενικευμένη υπεριδρωσία

Επηρεάζει ολόκληρο το σώμα και μπορεί να οφείλεται, για παράδειγμα, σε:

• λοιμώξεις
• ενδοκρινικές διαταραχές (υπερθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης, εμμηνόπαυση και εγκυμοσύνη, φαιοχρωμοκύτωμα)
• νευρολογικές διαταραχές (π.χ. νόσος Parkinson)
• κακοήθεις νόσους (μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, νόσος Hodgkin)
• φάρμακα (π.χ. αντικαταθλιπτικά)
• δηλητηριάσεις ή απεξάρτηση από αλκοόλ ή άλλες ουσίες

Επιλογές θεραπείας

Τοπικά αντιιδρωτικά. Τα άλατα αλουμινίου περιέχονται σε πολλά αντιιδρωτικά χωρίς συνταγή, συνήθως σε συγκέντρωση 1–2%, ενώ τα φαρμακευτικά σκευάσματα περιέχουν χλωριούχο αλουμίνιο σε συγκέντρωση 15–25%. Αποφράσσουν τους πόρους των ιδρωτοποιών αδένων και χρειάζονται τακτική καθημερινή εφαρμογή.

Ιοντοφόρηση. Είναι η θεραπεία πρώτης επιλογής για την υπεριδρωσία παλαμών και πελμάτων, καθώς έχει λίγες παρενέργειες και είναι αποτελεσματική σε έως και 81% των ασθενών. Αρχικά χρειάζονται τουλάχιστον τρεις συνεδρίες την εβδομάδα· στη φάση συντήρησης μπορεί να αρκεί μία. Δεν εφαρμόζεται στην εγκυμοσύνη ούτε σε άτομα με βηματοδότη.

Botox. Είναι η πιο αποτελεσματική μη χειρουργική θεραπεία για την εστιακή υπεριδρωσία. Το αποτέλεσμα διαρκεί 4–7 μήνες, ανάλογα με την περιοχή και το σκεύασμα.